Zincirlere Dolanmak

Kıramamak, her hareketinde daha da dolaşmak zincirlere, dayanılır gibi değil bu! Kendimde o gücü bulamamak, yapayalnızlığım içinde yuvarlanmak, satırlarımı yazarken gözlerimin yaşla dolmasını engelleyememek, kendim olamamak benim sıkıntım.Belki, belki diyorum, annem hayatımda olsaydı, yaşasaydı yani, ben olmama yardım ederdi, hem de ta başından, o hiç bir zaman başka bir ben olmamı istemezdi, biliyorum. O hep kendine güvenen, başını dik tutan, baş kaldırmasını bilen bir evlat isterdi, bana hayatının yettiğince bunları empoze etmeye çalışmıştı. Ama çok erken kaybetmenin derin acısı halen içimdeyken, anamın istediğini yapamıyor olmanın da içimdeki hüznü daha da artırdığını söyleyebilirim. 

Anamla dertleşir gibi, sohbet eder gibi sakınmasızca yazıyorum yazılarımı. Bu beni rahatlatıyor, içimde şişen, bana sıkıntı veren üzüntümü biraz olsun alıyor. Ana, ana, her zaman için ana! Ölünceye kadar ana, öldükten sonra dahi ana!Ana gibi yar olmaz!Vatan gibi diyar olmazmış!

Her yer bana yabancı, herkes yabancı, ben bile yabancı geliyorum kendime. Oturduğum bu şehir, boğuyor, sıkıyor sanki boğazımı, üstüme üstüme geliyor bütün her şeyi. En güzel yeri bile bana ne kadar çirkin ve anlamsız geliyor. Her şeyi kötü buranın, tahammülüm kalmadı burada yaşamaya.

Düngece  zincirlerim hatırlatıldı tarafıma, ben zaten hiç unutmuyorken bir de hatırlatılmasına dayanamadım daha fazla. Telefona cevap verilmemiş, nerede imişim. Yürüyüş yaptım, sonra da banyoda idim dedim. İsteseydin nerede olduğumu öğrenmeyi, cep telefonum banyoda, dolabın üzerinde idi, arayıp sorsaydın dedim. Evden dışarıya çıkamam, çünkü ben bir esir hayatı yaşıyorum, hatta yaşamaya da hakkım yok sanırım da nasılsa yaşıyorum işte. Bir bilse bu sözleri ile beni ne kadar ittiğini acaba bir daha söyler miydi? Söylerdi sanırım, bu şekilde ince hassasiyetleri yoktur kendisinin hiç, hastalıklı düşüncesi kafasındayken, şizofren duyguları iş başında iken olamaz da zaten.
Zincirlerimi kırmam için gereken tek güç para sanırım. Paran varsa güçlüsün, herkes senin emrinde o zaman. Paran azsa paran kadarsın işte,zincirlerini ayağını sürüye sürüye taşırsın benim gibi her yere.