İçimden bir şey akıp gitti sanki, boş bir çuval gibi oldum bir kaç gündür. Neden böyle oldum bilemiyorum hiç. Öfkem mi azaldı. Beni ben yapan öfkem, hırsımdı. Damarlarımda dolaşan adrenalindi. Şimdi onların gücünden mi yoksun kaldım? Ne oldum?Ben ben olamayacak mıyım? Olacağım elbet, olanlar nasıl olduysa ben de olacağım. Sırça küpümü kırıp dünyaya ben de başımı uzatacağım. Esaretime bir son vereceğim. Bana pahalıya patlasa da. Ben hırçın denizin çocuğuyum, ben haşin bir ananın kızıyım, ben gururlu bir babanın kızıyım,muhtaç olduğum her şey ben farkında olmasam bile damarlarımda mevcut zaten.
Eski ben olma yolunda ilerliyorum, içimde öfke kırıntıları ve kırılmışlıklarımla. Acımdan dolayı bazen uzun oluyor yazılarım, bunu biliyorum. Siz nereden bileceksiniz bunları ki. Sizler başka başka manalar yükleyebilirsiniz sözlerime ama asıl anlamları bendedir o yazıların. Onları ben doğurmuş, ben dünyaya getirmiş olduğumdan ben bilirim nasıl doğduklarını.
Bu bir kendini bulma, yaşadıklarımı sorgulama yolculuğu. Bunu yaparken de sesli düşünmem sanırım bazılarını şaşırttı.Ben kendimle barışık biri olma yolunda adım atarken düşe kalka ilerlemem çok doğal bir süreç. Bu süreçi kendim oluşturup tamamlıyorum. Hiç kimsenin fikrini sormadan, kimseye danışmadan. Daha önce verdiğim pek çok kararda da hep bunu yapmadım mı? İyi ise sefasını sürdüm, kötü ise cefasını çektim. Ama hepsinden de bir ders çıkarmasını bildim.
Bazı arkadaşlaıklar ne kadar güzel, yücedir. Arkadaşın yalancı ise ondan uzak dur, kaç git , ardına bile bakma hiç. Ne kadar sevsende, beğensende sana göre değildir o.
İnsan kendinin arkadaşı ve dostu olabilmeyi başardığında huzurlu olacağından şüphe etmiyorum. Kendini seveceksin, iyi ve kötü yanlarınla sen, sensin çünkü. İstemediğin şeylerin varsa bir çaba gösterip değiştirmeye çalış. Buna gücüm yok diyorsan olduğun gibi kabul et kendini. Seni senden daha iyi kim bilir, kim anlayabilir ki zaten!
Bir ben vardır benden içeri
Bana seni gerek seni
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder