Her bahar ne oluyor bana? Ağaçlar ve toprak yeni bir yaşama yelken açarken ben niçin hüzüne kucak açıyorum? İçim neden bu kadar eziliyor, yüreğim neden bu kadar acıyor? neden her zamankinden daha fazla kendimi yalnız, yapayalnız hissediyorum acaba? Ana, baba, kardeşler çoktan el olup gitmişler. Yapayalnız kalmışsam hayatta tabi böyle hissedeceğim. Daha bebekken ayrılmışsam köklerimden hep köklerimi arayıp duracağım, hep kendimi evsiz, yersiz, yurtsuz hissedeceğim işte böyle. Bir kaç tane evim, toprağım varken bile bu yoksunluğu içimden hiç atamıyorum işte. Ben kimsesiz bir çocuğum, bana sahiplenecek bir anam, bir babam olsun istiyorum.Kavga edip, kıskançlıklar yaşayacağım kardeşlerim olsun istiyorum. Halalarım, teyzelerim, dayılarım, yeğenlerim, uzak akrabalarım olsun, onların arasında büyüyeyim istiyorum. Ama olmuyor, olamaz ki artık ben zaten büyüdüm. Bunlardan yoksun kaldım. Ah! İçimdeki hüzün işte bundan dolayı siz çok kabarıp geliştiniz, içime sığmaz oldunuz biliyorum. Beni daha fazla sıkıştırmayın, ölmek istemem, hayatta daha ekeceğim, yükleneceğim sıkıntılar, mutluluklar varken, gitmek istemem, istemiyorm, Daha okuyacağım kitaplarım, kuracağım hayallerim var. Daha doğuracağımı düşündüğüm bebeklerim var. hayalimde büyüteceğim. Şimdi, gözyaşlarım niçin süzülüyor yanaklarımdan, burnum neden akıyor demeyeceğim, çünkü biliyorum nedenlerini. İçim yıkanıyor; ağlarken, ruhum rahatlıyor, kendine dar gelen kalıbına daha iyi yerleşiyor şimdi. Ah hüzün bana bir geldin, bir daha gitmiyorsun hayatımdan, beni bu kadar mı çok sevdin? sevme, bırak beni kimsesizliğime, ezilmişliğime, bırak yuvarlanayım tek başıma, karanlığımda, gün ışığına hasretken ben, niçin bunlar, niçin?
Gurur denen zırhımın arkasından bakıyorum ben dünyaya, postumu deldirmiyorum avcılara, güçsüzken en güçsüz zamanımda, güçlü durmaya çalışıyorum hayatta, hala.Bu da yoruyor, yıpratıyor beni hiç şüphesiz, bunalıma sokuyor olmadık bir şeyi varmış gibi yaşamaktan dolayı. Off, daha fazla yazmayacağım şimdi, gidip elimi yüzümü yıkayıp, kendime geleyim, bana karşı gelen kızıma dahi kendimi anlatamamışken eşime nasıl anlatayım. hayatı yine ve yeniden her zaman seviyorum, yenilmeden, ayakta duracağım. İşte o kadar!Elimi yüzümü yıkadım, geldim, ağlamam da durdu bir mütted sonrasında, sanki bir boşalma oldu beynimide, bir tuhaf rahatlama mı yoksa başka bir şey mi nasıl tarif edeceğimi bilemediğim bir uyuşma içindeyim. Tuhaf bir boşluk duygusu galiba bu hissettiklerim. Şimdi hayata virgül koyduğum yerden başlayayım bakalım, bir evcilik oyunu değil mi zaten, gidip oynayayım rolümü, sıra bende zira....
